Spis treści
Na arenie międzynarodowej funkcjonują mocarstwa gospodarcze i militarne, ale istnieją też kraje przyciągające uwagę swoją specyficzną budową społeczną. Bezapelacyjnie wyjątkowym podmiotem w tym gronie jest Watykan, którego terytorium jest tak niewielkie, że spacer dookoła zajmuje zaledwie chwilę. To właśnie w tej enklawie występuje niespotykane nigdzie indziej zjawisko, w którym praktycznie cała populacja wyznaje jedną religię.
Historia powstania Państwa Watykańskiego
Stolica Apostolska sformalizowała swoją niezależność terytorialną w 1929 roku, podpisując z Włochami traktaty laterańskie. Obszar tego mikropaństwa zamyka się w granicach około 44 hektarów, a jego społeczność liczy niecały tysiąc osób. Warto zauważyć, że jest to liczba mniejsza niż w niejednej polskiej wsi.
Od momentu utworzenia, ten podmiot prawa międzynarodowego ma ściśle wyznaniowy charakter, służący zagwarantowaniu suwerenności papieżowi oraz administracji kościelnej. Ustrojem panującym w Watykanie jest monarchia absolutna, a rolę głowy państwa sprawuje Biskup Rzymu.
Polecany artykuł:
Obywatelstwo w Watykanie i struktura mieszkańców
Demografia tego miejsca rządzi się prawami odmiennymi od standardowych reguł, gdyż obywatelstwa nie nabywa się tu przez urodzenie ani zasiedzenie, lecz na zasadzie funkcjonalnej służby. Paszporty watykańskie otrzymują osoby niezbędne do funkcjonowania Stolicy Apostolskiej. Do tej grupy zaliczają się przede wszystkim kardynałowie, biskupi oraz prezbiterzy.
- żołnierze służący w Gwardii Szwajcarskiej,
- siostry zakonne posługujące na miejscu,
- osoby świeckie zatrudnione w administracji papieskiej.
Dominującą grupę w strukturze społecznej stanowią osoby duchowne, co bezpośrednio przekłada się na profil religijny kraju. W praktyce oznacza to sytuację, w której niemal wszyscy rezydenci i obywatele są wyznawcami katolicyzmu.
Dalsza część artykułu znajduje się pod galerią.
Watykan [ZDJĘCIA]
11
Polecany artykuł:
Czy populacja Watykanu jest w 100 procentach katolicka?
Teoretycznie osiągnięcie idealnego wyniku stu procent może być dyskusyjne ze względu na obecność pracowników świeckich, którzy mogliby być innego wyznania. Rzeczywistość pokazuje jednak, że ze względu na specyfikę pełnionych tam obowiązków, niemal każda osoba identyfikuje się z Kościołem katolickim.
Trudno szukać na mapie świata drugiego takiego przykładu jednolitości religijnej, która wynikałaby wprost z definicji państwowości. Nawet kraje uważane za monolity wyznaniowe nie są w stanie zbliżyć się do takiego poziomu spójności społecznej.
